Architektura

Drewniana architektura wiejska na Mazowszu północno-zachodnim

Przez stulecia podstawowym materiałem budowlanym stosowanym w Polsce było drewno. Używano go zarówno do wznoszenia grodów obronnych, dworów, domów miejskich jak również w budownictwie wiejskim.

Gliniana architektura wiejska na Mazowszu północno-zachodnim

Budownictwo gliniane w formach znanych z zachowanych dziewiętnasto- i dwudziestowiecznych budynków rozwinęło się przypuszczalnie dopiero w XVI-XVII wieku. Rozprzestrzeniało się z terenów zachodnich – Wielkopolski, Kujaw, Pomorza na południe, w późniejszym okresie objęło rejony centralne Rzeczypospolitej, w tym Mazowsze Płockie.

Obiekty przemysłu ludowego

W krajobrazie tradycyjnej wsi w Radomskim ważną rolę odgrywały budynki tzw. przemysłu ludowego. Szczególne miejsce zajmowały w nich młyny, zarówno wodne, jak i wietrzne. Młyny wodne budowane były jako obiekty drewniane, a także murowane.

Budownictwo chłopskie w Radomskiem

W Radomskiem podstawowym budulcem było drewno, choć niekiedy ściany wznoszono także z kamienia lub gliny. W odległej przeszłości wyplatano je również z gałęzi lub wikliny i obrzucano gliną. Budownictwo z kamienia ograniczało się do południowej części regionu i to niemal wyłącznie przy wznoszeniu obiektów gospodarczych.

Architektura drewniana na Kurpiach

Budownictwo drewniane stało się wyrazem tożsamości krajobrazu kulturowego Kurpiowskiej Puszczy Białej i Zielonej. Przez wiele wieków jedynym tworzywem budowlanym było drewno, a jego dostępność przyczyniła się do rozpowszechnienia zrębowej konstrukcji ścian.

5 z 5